و خدائی که در این نزدیکی است...

تقدیر

136396 — Fri, 23 May 2008 14:52:18 GMT

تقویم ورق خورده که اینجاست

با دست تو در آینه پیداست

از من و تو در فاصله ای دور

یک خنده ی بی رنگ سر پاست

این خاطره را ساده نگیری

چشمان تو در خاطره بر ماست!

هر چند که این خاطره خالیست

هر چند که هم پای تو برپاست

تقدیر ورق خورده به دستت

هر جند که این خاطره تنهاست

"هانیه"

...

136396 — Sun, 21 Oct 2007 16:52:21 GMT

عزیزم تو به درون روح من آمده ای.و اگر بخواهم تو را جدا سازم خود را نابود کرده ام.

پیوند میان ما دیگر به دست من نیست.

دیگر نمیتوانم خود را بی تو به کار آفرینش چیزی به پندار آورم.

"جبران خلیل جبران"

در مسیر حقیقت

136396 — Mon, 23 Jul 2007 17:35:18 GMT

روح بشر در تغییرات پایان ناپذیرش

به آب روان رودخانه یا شعله سوزان

یک شمع می ماند.او همچون میمونی

همواره به هر طرف می جهد و

لحظه ای آرام نمی ماند.

کار مهم در پیمودن طریقت معرفت

همانا پرهیز از گرفتار شدن و

درگیر ماندن در هرگونه زیاده روی و

افراط و تفریط است.یعنی که باید

همیشه به راه اعتدال رفت.

"بودا"

تقدیم به شما....

136396 — Mon, 11 Jun 2007 14:09:18 GMT

برای تو که از من خاطره داری...

خاطره های خوب.

برای شما که از من خاطره دارید...

خاطره های خوب.

دوستتان دارم.

"شاعر"

136396 — Tue, 29 May 2007 15:50:18 GMT

یادش بخیر شاعر که بودی

زمستان ها همیشه از کویر می آمدی!

شب که می شد فتیله ی لاله ها را می گیراندیم و معتاد می شدیم.

از سلام که می گذشتیم شب یلدا بود و هر چقدر که می خواستیم نگاه و کلمه.

یادش بخیر...

شاعر که بودی همیشه از دورترین جاده ها می آمدی.

آنروزها همیشه خانه ی ما باران می آمد و تو کاشف چتر را بی احساس ترین بازاری شهر می خواندی...

و مرا که بانوی دارچین و هل می گفتی...

خانه پر می شد از عطر چای.

و شاعرتر که می شدی تمام کودکیت را روی شیشه ی پنجره "ها" می کردی...

گل می کشیدی و یخ که می زد می چیدی و به من می دادی.

یادش بخیر شاعر که بودی میان مز مزه کردن حرف هایت می شد دوید..

می شد خندید..

داد زد...

می شد رقصید.

شاعر که بودی اوضاع بد هم که بود سفره مان همیشه بوی نان می داد.

یادش بخیر...

"رضا" شاعر عصر خود نیست...

ولی شاعر شعر من هست...

همانی که خیلی از شاعرانمان نیستند.

می دانی؟"رضا" زمینی نیست...

136396 — Sat, 19 May 2007 11:59:18 GMT

این روزها دنبال راهی می گردم از زمین تا آسمان.

می دانی؟"رضا"زمینی نیست.

از عشق زمینی پیش از اینهایم که برایش گفتم:

همراه من گریست.

او باید راهی باشد از زمین تا آسمانم.

تقدیم به رهیافتگان

136396 — Sat, 19 May 2007 11:40:18 GMT

سکوت را شکست و نمازت شکست؛ ابلیسم

شده که یک بار بپرسی چقدر ابلیسم؟

تمام هستی حواسشان خشک است

دوباره حوّا ؛ هوا و من خیسم

یکی دوتا می شود و آن دوتا یکی

و من هنوز سرگرم جمع و تفریقم

حسابمان بفهمی نفهمی؛ هی ؛ خوب است

ولی من از راه ِ مسئله گیجم

نه اینکه؛ پیاده ام و پایم برهنه است

کلوخ و خرده سنگ می شود پا پیچم

سکوت را شکستم که کسی گم شود ز راه؟

و یا برای چراغ زمانه سر پیچم؟

گمان کنم اشتباهی شد؛ آدم از فرمان

فقط شنید عبارت کوتاهِ "سرپیچ" ـم

و شد گرفتار لفظ و حیران شد

ردیف قافیه ها را شکست و حیوان شد

عصا به دستم ولی نه کور هستم

فقط چراغ افتاد و من نمی بینم

غروب که می شود چراغ هم غنیمت است

نگو که حالی نمانده ؛ مسکینم

عصا بسوز و چراغی بلند کن

بگو که من از کدام آئینم

طلوع حادثه نزد یک می شود

و "من" پی ِعصا های رنگینم!!!

|+| نوشته شده توسط محمد در پنجشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1386 ساعت 12:26 | 11 شاخه گل

این شعرو قاصدک مهربون واسم آورده.

دست گلت درد نکنه .

تا نقطه ی وصل به اصل روی دعاهای پاکت حساب می کنم.

به اندازه ی تموم آسمون دلم خاکستری شد...

136396 — Tue, 15 May 2007 19:33:18 GMT

جهان پتیاره ای لوده است شاعر

به نفرت سخت آلوده است شاعر

دلت می گیرد اما ناگزیرم

تقلای تو بیهوده است شاعر

"آقای بداغی"

...

داخل تالار صائب دانشکده ی ادبیات جای سوزن انداختن نبود!

شب شعر "شیون مهتاب"...

ساعت۱۹-۱۶

با دوستم "فاطمه"به طرف ردیف دوم نزدیک می شدیم که یکی از راهنماهای مراسم گفت:

خانم ببخشید دو ردیف اول مخصوص مهمونامونه.

دلم به اندازه ی تموم آسمون خاکستری شد.

مرد

136396 — Sat, 28 Apr 2007 16:30:18 GMT

من به مغرورترین مرد در این بادیه می اندیشم.

و برایش می نویسم از سرو.

می گذارم نقطه.

سر سطر خواهم گفت من همیشه به دو چشمان تو خواهم بالید که چه مغرور در تلاقی نگاهی هرزه با همان نرگس مستت عارفانه امتداد جاده ای را خیره از برمی کنی.

و خیالات که از خاطر من می گذرد به رها بودن یک مرد پشت یک خاطره می اندیشم.

ذهن من پر شده از فکر اساطیری مردی که نجابت به دو چشمان ترش می آید.

می نویسم که چقدر خنده هایت پر احساس متانت هستند.

می نویسم شب ها پرسه ی آهنگ صدایت

با هجومی درخور

در میان خاموشی یک دست سکوتم

زیر آرامترین بارش باران

چقدر خاطره انگیز و بزرگ است.

سطر آخر گله ای نیست که از او بکنم.

می نویسم من به مغرورترین مرد در این بادیه می اندیشم.

و دعا خواهم کرد که تو خوشبخت ترین مرد در این بادیه باشی.

این شعر را دادم به "رضا" و گفتم:

مال خیلی وقته ولی مردشو تازه پیدا کردم.

الان همین جاست.

روبروم.

هانیه و رضا

136396 — Mon, 23 Apr 2007 09:54:56 GMT

رو اتیکت گل نوشته شده بود:

"ترنم محبت را در قلبت احساس کردم."

پشتش نوشتم:

"از طرف رضا همسفر زندگیم

۲۹ فروردین ماه سال یک هزارو سیصد و هشتادو شش

بله برون"

بعد چسبوندمش تو آلبومم.

برای همیشه...